Στο σπίτι κάθε οινόφιλου υπάρχει μια σκοτεινή γωνιά, με υγρασία (65%-70%) και χαμηλές θερμοκρασίες (γύρω στους 12°C σταθερά). Δεν έχουν πρόσβαση πολλοί σ’ αυτή τη γωνιά και συνήθως βλέπουμε και δεν αγγίζουμε. Εκεί ξαπλώνουν και περιμένουν υπομονετικά τυλιγμένες με σελοφάν κάποιες «κυρίες». Η σκηνή ίσως θυμίζει ταινία θρίλερ. Η πραγματικότητα είναι, ότι σε αυτή τη γωνιά περιμένουν σαν άλλες Πηνελόπες κάποιες φιάλες κρασιών, για εκείνη τη μαγική στιγμή που θα επιστρέψεις σαν τον Οδυσσέα με την απόφαση να ανοίξεις μία από αυτές.
Ο σωστός ο φίλος θα σε ρωτήσει είσαι σίγουρος ότι θέλεις να το ανοίξουμε… Ο κολλητός μυρίζει ήδη την εσωτερική πλευρά του φελλού και ξεπροβάλει ένα μειδίαμα και ένα βλέμμα που λέει «πολύ γουστάρω που το ζούμε μαζί αυτό το κρασί» Τι είναι αυτό που κάνει αυτές τις στιγμές τόσο ξεχωριστές και εξοπλίζει τον οινόφιλο με τόση υπομονή που μπορεί να περιμένει δεκαετίες για μια φιάλη κρασί; Κανείς δεν περιμένει τόσο καιρό από ανάγκη. Ναι υπάρχουν τα τεχνικά κομμάτια που σου λένε ότι με την πάροδο του χρόνου το κρασί θα αποκτήσει πολυπλοκότητα, οι ταννίνες «ηρεμούν» και σταματούν να μουδιάζουν τα ούλα σαν επίσκεψη για σφράγισμα, τα πρωτογενή και δευτερογενή αρώματα βρίσκουν μια πιο γοητευτική ισορροπία. Προς το τέλος εμφανίζονται και τα περίπλοκα τριτογενή αρώματα. Η αλήθεια είναι πως σε πολλές περιπτώσεις έτσι έχουν τα πράγματα… Περιμένεις όμως 15 χρόνια;; Μια τέτοια αναμονή έχει μέσα της επιλογή, πείσμα, φαντασία, τρέλα, σίγουρα ρομαντισμό και μια δόση ελπίδας. Αυτή η ελπίδα μπορεί να μην έχει να κάνει μόνο με το κρασί, μπορεί να είναι αυτή η ελπίδα που σου ψιθυρίζει που και που ότι όσο περνάει ο χρόνος όλα θα γίνονται καλύτερα.
Η κάθε φιάλη έχει τη δική της ιστορία. Κάποιες αγοράστηκαν σε ταξίδια, κάποιες είναι δώρο που κρύβουν ένα βαθύτερο νόημα, κάποιες είναι πειράματα και υπάρχουν κι εκείνες που απλώς βρέθηκαν μπροστά σου σε μια κάβα. Τις είδες, τις πήρες, χωρίς σκέψη για παλαίωση πέρα από ένα σαββατοκύριακο. Κι όμως, κάθε φορά που τις κοιτάς επιμένουν να σου λένε «όχι ακόμα». Όσο περνά ο καιρός, ο χρόνος δεν δουλεύει μόνο μέσα στη φιάλη. Αλλάζουν τα πράγματα και έξω από αυτήν. Παρέες αλλάζουν, τραπέζια αλλάζουν, στιγμές και αφορμές μετακινούνται. Το ταίριασμα μπορεί να έρθει αυθόρμητα ή να κουβαλά προσμονή. «Αυτό το κρασί είναι για να ανοιχτεί όταν η αδερφή μου πετύχει έναν μεγάλο της στόχο» ή απλά ένας φίλος σου περνούσε δίπλα απ’ το σπίτι σου και πήρε για ένα ποτήρι στα γρήγορα. Το ποτήρι έγινε φιάλη 10ετίας και το γρήγορα έγινε παύση του χρόνου.
Ίσως τελικά γι’ αυτό κάποια κρασιά αξίζει να τα περιμένεις χρόνια. Τη στιγμή που ανοίγουν, ο χρόνος απλώνεται, οι αισθήσεις διαστέλλονται και η εμπειρία γεμίζει ολόκληρο το παρόν. Όλα τα κρασιά μπορούν να παλαιώσουν; Η απάντηση θα αναλυθεί σε επόμενο ποτήρι σκέψεων. Αυτά τα κρασιά όμως βρίσκουν πάντα το ταίρι τους στους ανθρώπους, γιατί όπως μάθαμε από την ταινία “Into the wind” αλλά και την ίδια τη ζωή «Η ευτυχία είναι πραγματική μόνο όταν την μοιράζεσαι.»
