Που και που, σε κάποια κρυφά κουτουκάκια ή μικρά διαμαντάκια της πόλης μαζευόμαστε λίγοι και καλοί. Μια μερακλίδικη παρέα που όλους μας ενώνει η αγάπη που έχουμε για το κρασί.
Σε κάθε άρθρο μου που θα μοιράζομαι μαζί σας τη κάθε θεματική βραδιά που έγινε και τι δοκιμάσαμε σε τυφλή γευστική δοκιμασία , θα σας εξιστορούμαι λίγο λίγο πως δημιουργήθηκε αυτή μου η ιδέα και η παρέα για το project.
Έχοντας μαζευτεί αρκετές φορές, συγκρίνουμε ποικιλίες ή μια ποικιλία από όλο το κόσμο για ομοιότητες και διαφορές, είπα αυτή τη φορά να το ελαφρύνω λίγο και να το κάνω πιο ιντριγκαδόρικο, πιο παιχνιδιάρικο. Έτσι και κατέληξα στο να τους βάλω σε σκέψεις στο να φέρουν κάτι αγαπημένο, ίσως και κάτι που να είναι συναισθηματικά δεμένοι, κάτι που όταν νιώθουν μοναξιές είναι το πρώτο που σκέφτονται να ανοίξουν να πιούν για να τους φτιάξει η διάθεση.
Και κάπως έτσι μου ήρθε η ταινία του ναυαγού και εξελίχθηκε στο… Ποιό κρασί θα ήθελες να έχεις μαζί σου αν είχες ναυαγήσει?
Χατζηδάκης – Σκυτάλη 2022 (Ασύρτικο)
Πρίν καλά καλά το πλησιάσουμε στη μύτη μας βεβαιωθήκαμε ότι πρόκειται για Σαντορίνη. Αυτή η μοναδική mineral διάσταση που έχει, αυτός ο χαρακτήρας ξυράφι που διαθέτουν τα κρασιά της Σαντορίνης στις οξύτητες τους, άλλα κάποια υφάλμυρη γεύση, άλλα με ιωδιούχες νότες και άλλα με τις πιο ευδιάκριτες νότες ζύμης από τις οινολάσπες και η ανθική χροιά από αγιόκλημα, δε σου αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης.
Η τρικλοποδιά είναι στο βαρέλι που νομίζεις πως έχει λόγω της παραμονής με τις οινολάσπες.
ΑΥΤΟ ΚΑΝΕΙ ΕΝΑ TERROIR ΜΟΝΑΔΙΚΟ, ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΜΕ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ.
Porto Carras – Chateau Porto Carras 2016 (Cabernet Sauvignon, Cabernet Franc, Λημνιό)
Μας παίδεψε… τυφλά μας παίδεψε ναι. Εύκολα ή δύσκολα η βάση εντοπίστηκε, το Cabernet Sauvignon. Το μπλέντ προφανώς και δυσκόλεψε πολύ τη δοκιμασία που χρειάστηκε βοήθεια.
Πολύπλοκο με στοιχεία και από τα 3 επίπεδα, πρωτογενή-δευτερογενή-τριτογενή. Σκούρα φρούτα, καπνός και βανίλια από το βαρέλι με νότες αποξηραμένων φρούτων και γης από την παλαίωση.
Σκούρας – Μέγας Οίνος 2022 (Αγιωργίτικο-Cabernet Sauvignon)
Είναι η δεύτερη φορά που το συναντώ τυφλά το άτιμο και τις δυό φορές το μυαλό μου κλείδωσε στη ποικιλία Malbec από Αργεντινή. Κάτι το ζουμερό μπλέ-μαύρο κυρίως φρούτο με τα γλυκά μπαχαρικά (λόγω Αγιωργίτικου), κάτι η βανιλάτη αγκαλιά του, με ταξίδεψε σε νεοκοσμύτικες χώρες.
Τυφλά πάντως δε πήγαμε Ελλάδα και ας το δεί ο καθένας από τη δική του σκοπιά.
Εγώ ένιωσα έκπληκτος και χαρούμενος, κάποια Ελληνικά κρασιά τα θεωρούμε δεδομένα και πως έχει δρόμο οινοποιητικά η Ελλάδα ακόμα (που έχει αλλά τα βήματα εμπρός είναι τρανταχτά), όμως μερικές δουλειές στέκονται και κοντράρουν στα ίσα διεθνείς οινοπαραγωγικές ζώνες που δε σου μοιάζουν για Ελληνικές.
Αργατία – Νάουσα 2016 (Ξινόμαυρο)
Ακόμα μία επιλογή που δεν άφησε πολλά περιθώρια για αμφισβήτηση. Από την ώρα που έπεφτε στο ποτήρι η λέξη Ξινόμαυρο κυριαρχούσε στο τραπέζι με το ρουμπινί – γκρενά του χρώμα.
Τα μαρμελαδένια αρώματα με τη φράουλα, την ώριμη τομάτα, τον γλυκάνισο και τον ελαφρά γήινο χαρακτήρα του απλά επιβεβαίωσε τις σκέψεις όλων. Στο στρογγυλό ώριμο χαρακτήρα του το θερμό του στύλ μας έκανε να πιστεύουμε πως το 13,5% αλκοόλ ήταν λίγο παραπάνω.
Τσέλεπος – Αυλοτόπι 2015 (Cabernet Sauvignon)
Το δεύτερο κρασί από Πελοπόνησσο που μας έβαλε μεγαλύτερη τρικλοποδιά. Δικαιώνει τη φήμη του πως θεωρείται ένα από τα καλύτερα Cab.S της χώρας αφού οι σκέψεις μας δε πλησίασαν ούτε κατά διάνοια την επιλογή της Ελλάδας.
Cabernet Sauvignon από την Ιβηρική χερσόνησο, GSM blend από το Νότο της Γαλλίας ειπώθηκαν. Αλλά όχι όταν έπεσε η κουρτίνα και αντικρύσαμε το Αυλοτόπι, απλά χειροκροτήσαμε για το smooth ζουμερό του χαρακτήρα σκούρων φρούτων με βαθύ πορφυρό χρώμα και τη μωβίλα και τη φρεσκάδα να υπερισχύει.
Τελικά η Πελοπόνησσος με το Αυλοτόπι και τον Μέγας Οίνος μας φόρεσε τα γυαλιά.
