Το τραπέζι είναι στρωμένο, τα ποτήρια γεμίζουν και ανάμεσα στις κουβέντες ακούγεται ότι το κρασί είναι “πολύ καλό”.
Τα επιχειρήματα πολλά. Αυτός που το έχει φέρει είναι μύστης του κρασιού, η τιμή του διόλου ευκαταφρόνητη , το έχουν ήδη δοκιμάσει όλοι και συμφωνούν και τέλος ένα ακλόνητο «κράσαρος» από την άλλη άκρη του τραπεζιού.
Παίρνεις μια γουλιά, το κρατάς λίγο στο στόμα και περιμένεις κάτι να συμβεί.(ήχος από τζιτζίκια) Δεν σε χαλάει κάτι. Υπάρχει απλώς μια αίσθηση ουδετερότητας. Παίρνεις μια δεύτερη γουλιά αααάντε και μια τρίτη και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβεις, ξεκινάει μια εσωτερική σκέψη και αναζήτηση που, (μεταξύ κατεργαρέων, ειλικρίνεια) οι περισσότεροι έχουμε κάνει έστω μία φορά, «μήπως μου ξεφεύγει κάτι;», «που είναι ο κράσαρος;», «μήπως έχω Covid;»
Πολλοί έχουμε βρεθεί μπροστά σε ένα τέτοιο κρασί, που να θεωρείται καλό, αναγνωρισμένο και πολλές φορές να είναι και ακριβό. Κι όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι θα μας αγγίξει. Το γούστο είναι προσωπικό και δεν ορίζεται από καλοδουλεμένες ταννίνες, οξύτητες που ισορροπούν με τα σάκχαρα ή αρώματα μαρμελαδιασμένης παπάγιας.
Η αξία του, όπως κι αν ορίζεται, δεν εγγυάται ούτε μπορεί να επιβάλει προσωπική σύνδεση. Ορισμένες φορές πέφτουμε στην παγίδα ότι υπάρχει μια γενική συμφωνία για το τι “αξίζει” και τι όχι στο κρασί. Στην πράξη όμως βαρύτητα τελικά έχουν η στιγμή, η παρέα, η διάθεση, τα βιώματα, οι αναμνήσεις ακόμα και το πόσο χώρο ή χρόνο έχουμε εκείνη την ώρα να ασχοληθούμε με αυτό.Το «μου άρεσε» δεν δίνει κάποιο πιστοποιητικό γνώσης. Αν δεν σου βγήκε, δεν σου βγήκε. Αντίστοιχα το «δεν μου είπε κάτι» δεν σημαίνει ότι έχασες το νόημα. Είναι όπως με κάποιες ταινίες που όλοι λατρεύουν και εσύ κοιτάς το ρολόι.
Και ναι, μπορεί να χρειαστείς χρόνο. Περισσότερο από κάποιον άλλον. Ένα ποτήρι παραπάνω ή μια άλλη μέρα. Δεν είναι αγώνας ταχύτητας. Κάποια κρασιά τα πιάνεις αμέσως. Κάποια όχι. Κι αυτό μέσα στο παιχνίδι είναι. Ίσως το ίδιο κρασί, σε άλλη στιγμή, με άλλη παρέα ή άλλη διάθεση, να λειτουργήσει διαφορετικά. Ίσως και όχι.Το κρασί δεν είναι μόνο το ζουμί στο ποτήρι. Είναι μια συνολική εμπειρία αισθήσεων και συναισθημάτων.
Στο τέλος, αυτό που μετράει είναι να είμαστε ειλικρινείς με αυτό που έχουμε στο ποτήρι μας και ανοιχτοί σε δεύτερες ευκαιρίες. Προσοχή δεν ισχύει το ίδιο για πρώην…Κάποιος έφερε προφιτερόλ στο τραπέζι… Τα λέμε στο επόμενο <<Ένα ποτήρι σκέψεις>>
