Υπάρχουν στιγμές που, αν μπορούσες, θα τις κρατούσες σε μια φωτογραφία. Όχι απαραίτητα τις πιο μεγάλες ή τις πιο εντυπωσιακές, αλλά εκείνες τις μικρές που περνούν σχεδόν απαρατήρητες την ώρα που συμβαίνουν και αποκτούν αξία μόνο όταν επιστρέφουν στη μνήμη.
Μια τέτοια στιγμή ίσως βρίσκεται μπροστά σου, πάνω στο τραπέζι, μέσα σε ένα ποτήρι κρασί. Γνώριμη εικόνα για πολλούς. Το ποτήρι βρίσκεται μπροστά σου και μέσα του έχει απομείνει μια μικρή ποσότητα κρασιού, αρκετή για μία μόνο γουλιά. Δεν χρειάζεται να κοιτάξεις τη φιάλη για να το καταλάβεις. Το νιώθεις ήδη, γιατί αυτή είναι η στιγμή όπου η εμπειρία με αυτό το κρασί φτάνει στο τέλος της.Η κουβέντα συνεχίζει να κυλά γύρω από το τραπέζι, με εκείνον τον χαλαρό ρυθμό που εμφανίζεται όταν η βραδιά έχει προχωρήσει αρκετά και οι άνθρωποι έχουν αφήσει πίσω τους την ένταση της αρχής. Τα ποτήρια κινούνται πιο αργά, τα βλέμματα περιπλανιούνται λίγο περισσότερο στον χώρο και μέσα σε αυτή τη φυσική ηρεμία το ποτήρι μπροστά σου αποκτά για λίγο μια μικρή βαρύτητα.Το σηκώνεις και το φέρνεις κοντά, σχεδόν από συνήθεια. Το άρωμα είναι γνώριμο πια. Το έχεις συναντήσει αρκετές φορές μέσα στη βραδιά για να το αναγνωρίζεις χωρίς προσπάθεια.
Το κρασί έχει δείξει τον χαρακτήρα του, έχει περάσει από τη φάση της πρώτης εντύπωσης στη φάση της οικειότητας και τώρα βρίσκεται στο σημείο όπου η εμπειρία του κλείνει τον κύκλο της. Εκείνη τη στιγμή εμφανίζεται μια σκέψη που στην αρχή της φιάλης δεν υπάρχει. Αυτή είναι η τελευταία.Η τελευταία γουλιά αυτού του κρασιού. Και για ένα μικρό διάστημα, πριν το ποτήρι φτάσει στα χείλη, η στιγμή μένει εκεί.Η τελευταία γουλιά έχει πάντα μια διαφορετική ποιότητα από τις προηγούμενες, γιατί σε αυτήν καταλήγει όλη η διαδρομή που προηγήθηκε. Στην αρχή μιας φιάλης υπάρχει περιέργεια και εξερεύνηση. Στη μέση υπάρχει ρυθμός και συνήθεια. Στο τέλος υπάρχει επίγνωση.Το κρασί έχει ήδη δείξει όσα είχε να δείξει. Το μόνο που μένει είναι να καταλάβεις τι άφησε πίσω του. Κάποια κρασιά τελειώνουν σχεδόν απαρατήρητα, με την τελευταία γουλιά να περνά όπως πέρασαν και οι προηγούμενες, ενώ κάποια άλλα δημιουργούν εκείνη τη μικρή παύση πριν από το τέλος, μια παύση που εμφανίζεται όταν κάτι άγγιξε περισσότερο από τη γεύση.
Σε εκείνη τη στιγμή το μυαλό επιστρέφει για λίγο στην αρχή της διαδρομής. Η ετικέτα που διάβασες όταν άνοιξε η φιάλη, η τιμή που σχολιάστηκε στην αρχή της βραδιάς, οι πρώτες κουβέντες γύρω από το τραπέζι. Αν το κρασί ήρθε από το κελάρι ίσως το μυαλό πάει χρόνια πίσω όταν η φιάλη βρέθηκε για πρώτη φορά στα χέρια σου. Όλα περνούν για μια στιγμή από μπροστά σου, σαν μια σύντομη ανασκόπηση πριν μείνει τελικά μόνο αυτό που άφησε το κρασί μέσα στο ποτήρι.Και ίσως για αυτό η στιγμή πριν από την τελευταία γουλιά έχει κάτι ιδιαίτερο, γιατί σε εκείνο το μικρό διάστημα γίνεται σαφές ότι κάθε κρασί έχει τη δική του διαδρομή και τη δική του ολοκλήρωση. Μπορεί να ακολουθήσει ένα άλλο ποτήρι, ένα άλλο κρασί, μια νέα εμπειρία που θα ξεκινήσει από την αρχή και κάποια στιγμή θα φτάσει κι εκείνη στη δική της τελευταία γουλιά.Καμία όμως από αυτές τις στιγμές δεν είναι ίδια με την προηγούμενη.Το ποτήρι τελικά φτάνει στα χείλη και η τελευταία γουλιά ολοκληρώνει αυτό που ξεκίνησε αρκετή ώρα πριν. Η γεύση μένει λίγο παραπάνω στον ουρανίσκο, το ποτήρι επιστρέφει στο τραπέζι και η βραδιά συνεχίζει να κυλά με τον δικό της ρυθμό.Το κρασί έχει τελειώσει.Είναι λες και αυτή η τελευταία γουλιά είναι η φωτογραφία που τελικά θα βάλεις στο άλμπουμ των αναμνήσεων. Αυτή που σε βάθος χρόνου θα επαναφέρεις στη μνήμη και εκτός από γεύσεις και αρώματα θα έχει μαζί της συναίσθημα και νοσταλγία.
Τα υπόλοιπα, στο ποτήρι.
